ვიზაჟისტის კარიერის გზა

თითქმის ყველა ერთი და იმავე გზით იწყებს: ჯერ საკუთარ თავზე, შემდეგ მეგობრებზე, შემდეგ მეგობრების მეგობრებზე. ეს არ არის სისუსტე — ეს პორტფოლიოს ბუნებრივი აშენებაა.

მთავარი შეცდომა ამ ეტაპზე ის არის, რომ ნამუშევრები არ ფოტოგრაფდება. ფოტოს გარეშე ეს გამოცდილება არსად არ ჩანს, და მომდევნო კლიენტისთვის ის არ არსებობს.

საქართველოში ვიზაჟისტის სამი ძირითადი მოდელი არსებობს და ისინი ერთმანეთს არ გამორიცხავს.

• დამოუკიდებელი მუშაობა ადგილზე მისვლით — ყველაზე მოქნილი, ყველაზე მეტი ლოგისტიკა
• სალონში მუშაობა — სტაბილური ნაკადი, ნაკლები კონტროლი განრიგზე
• სპეციალიზაცია საქორწილო მიმართულებაზე — სეზონური, მაგრამ ყველაზე მაღალი საშუალო ჩეკი
• სწავლება — გრძელვადიანი, მოითხოვს პრაქტიკის გამოცდილებას

ტექნიკა არა. პირველ წელს ყველაზე რთული სამი რამაა: ფასის დასახელება, უარის თქმა და განრიგის მართვა.

ფასის დასახელება განსაკუთრებით რთულია, როცა პორტფოლიო თხელია. პრაქტიკული წესი: ფასი უნდა ფარავდეს გზას, პროდუქტს და დროს — თუ ის ამ სამს არ ფარავს, ეს ჰობია და არა მუშაობა.

საქართველოში, ისევე როგორც სხვაგან, კლიენტების უმეტესობა რეკომენდაციითა და ინსტაგრამიდან მოდის. მაგრამ რეკომენდაცია ტექნიკაზე ნაკლებად არის დამოკიდებული, ვიდრე ხალხს ჰგონია.

რეკომენდაციას სამი რამ ქმნის: დროზე მისვლა, დაპირებული ფასის დაცვა და ის, რომ მაკიაჟი გაძლებს. სამივე საიმედოობაა და არა ხელოვნება — და სწორედ ამიტომ არის ისინი გამორჩევის ყველაზე რეალური გზა.

სამი-ხუთი წლის შემდეგ გზა ჩვეულებრივ ორად იყოფა: ან სპეციალიზაცია ვიწრო მიმართულებაზე — საქორწილო, ფოტო, ვიდეო — ან სწავლება.

სწავლება ცალკე უნარია და ის ავტომატურად არ მოდის კარგი პრაქტიკიდან. ახსნის უნარი, პროგრამის აწყობა და მოთმინება სხვა კომპეტენციებია, ვიდრე თავად მაკიაჟი.