მაკიაჟის ფიქსატორი

ფიქსატორი ორ რამეს აკეთებს: აერთიანებს ფხვნილოვან ფენებს ერთ ზედაპირად და ამცირებს პუდრის „მშრალ“ იერს, რომელიც ცოცხლად ხშირად შესამჩნევია.

რაც არ აკეთებს: ის არ აჩერებს კანის ცხიმის გამოყოფას და არ ცვლის იმას, რომ ბაზა არასწორად შეირჩა. თუ მაკიაჟი ორ საათში ცურავს, პრობლემა თითქმის ყოველთვის მომზადებაშია და არა ფიქსატორის არარსებობაში.

ფიქსატორი ისხურება მაკიაჟის სრულად დასრულების შემდეგ, სახიდან დაახლოებით 20-30 სანტიმეტრზე, თანაბრად და არა ერთ წერტილში.

მთავარი შეცდომა ისაა, რომ ის ისხურება ძალიან ახლოდან — მაშინ წვეთები დიდია და ისინი ბაზას ალაქავებს. მეორე შეცდომა კი დაუყოვნებელი შეხებაა: ფიქსატორს გაშრობა სჭირდება, სანამ სახეს რამე შეეხება.

ფიქსატორები ორ ჯგუფად იყოფა და ისინი ერთმანეთს არ ცვლის.

• მატირებელი — ცხიმიანი კანისთვის, ამცირებს ბზინვარებას
• დამატენიანებელი ან „ნამიანი“ — მშრალი კანისთვის, ამცირებს პუდრის მშრალ იერს
• მაკიაჟის დაწყებამდე გამოსაყენებელი — ეს ცალკე პროდუქტია და ის ბაზისთვის ამზადებს კანს
• წყალგამძლე — მხოლოდ იმ შემთხვევებში, სადაც ეს მართლა საჭიროა

ზაფხულში, განსაკუთრებით ტენიან ჰაერში, ფიქსატორის როლი იზრდება — ის ერთადერთი ფენაა, რომელიც ოფლს პირდაპირ ეღობება. ბათუმსა და დასავლეთ საქართველოში ეს განსხვავება პრაქტიკულად ჩანს.

ზამთარში პირიქით, გათბობიან ოთახებში ჰაერი მშრალია და მატირებელი ფიქსატორი კანს კიდევ უფრო აშრობს. სეზონის მიხედვით ტიპის შეცვლა უფრო მეტს იძლევა, ვიდრე ერთი ძვირი პროდუქტის ყიდვა.

ფიქსატორი არ ღირს, თუ მაკიაჟი მსუბუქია და დღეც მოკლე. ერთი ფენა ბაზა და მინიმალური პუდრი ისედაც არსად არ მიდის ოთხ საათში.

ასევე არ ღირს, თუ პრობლემა კანის მშრალობაშია. ამ შემთხვევაში ფიქსატორი მას კიდევ უფრო ხაზს უსვამს — გამოსავალი მომზადებაშია და არა დაფიქსირებაში.